نوشته: Jo Light

ترجمه: علیمحمد اقبالدار

منبع: nofilmschool

امیدواریم کسی را داشته باشید که بتوانید این مسائل را با او در میان بگذارید؛ شاید فقط دوستی باشد که از او مشاوره بخواهید یا بخواهید متن را بخواند. من از دوستان بازیگر و نویسنده‌ام، از جمله جیسون هلرمن (ممنون جیسون)، کمک می‌گیرم.

یا شاید در فعالیت‌های خلاقانه خود یک شریک تمام‌عیار داشته باشید. برای مثال، من به تازگی با جیم کامینگز و پی‌جی مک‌کیب در جشنواره ساندنس ملاقات کردم؛ آن‌ها چون با هم می‌نویسند، فیلمنامه‌هایشان را در پارکینگ بازی می‌کنند تا بفهمند آیا دیالوگ‌ها و ساختار درست کار می‌کند یا نه. آن‌ها در پروژه جدیدشان به نام The Screener، به طور مشترک به عنوان نویسنده و شورانر (مدیر اجرایی) فعالیت می‌کنند.

اما مشارکت در نوشتن فقط به معنای پیدا کردن کسی برای انجام نیمی از کار نیست. در واقع، این احتمالا بدترین دلیل برای جستجوی یک شریک است. در حین تحقیق در این باره، به گفتگویی برخوردم که توسط انجمن بین‌المللی فیلمنامه‌نویسان (ISA) برگزار شده بود و در آن متخصصان صنعت به مسئله شریکِ نوشتن پرداخته بودند: اینکه کجا آن‌ها را پیدا کنیم، چگونه همکاری را پیش ببریم و از همه مهم‌تر، آیا اصلاً در وهله اول به یکی نیاز داریم یا خیر.

آیا واقعاً باید شریک نویسنده داشته باشید؟

قبل از اینکه به دنبال یک دوست صمیمی برای فیلمنامه‌نویسی بگردید تا اعتبار اثر را با او تقسیم کنید، باید از خود بپرسید: «چرا واقعاً یکی می‌خواهم؟»

مکس تیم، مدیر آموزش ISA، بی‌پرده می‌گوید: «اگر به دنبال کسی هستید که نیمی از کار را انجام دهد، این دلیل اشتباهی است.» او می‌گوید: «چون این کار ممکن است فیلمنامه را خراب کند. شما واقعاً باید مطمئن باشید که با این شخص به خوبی همکاری خواهید کرد.»

پس دلایل درست چیست؟ شاید شکاف‌هایی را در مهارت یا دیدگاه خود شناسایی کرده‌اید که نویسنده دیگری می‌تواند آن‌ها را پر کند. شاید در ساختار عالی هستید اما در دیالوگ‌نویسی مشکل دارید. شاید برای اعتبار بخشیدن به اثر، به یک «لحن» خاص یا تجربه زیسته نیاز دارید. یا شاید، همان‌طور که شاینا وبر از ISA در مورد شریک خود متوجه شد، همکاری به سادگی کار را لذت‌بخش‌تر و سازنده‌تر می‌کند.

شما باید در کنار هم بهره‌وری بیشتری داشته باشید تا زمانی که جدا هستید. اگر این اتفاق نمی‌افتد، شاید بهتر باشد به تنهایی ادامه دهید.

قوانین اولیه را تعیین کنید

پنلیست‌های ISA هنگام همکاری، از دستورالعمل‌ها و قوانین مشخصی پیروی می‌کنند. اگر از ابتدا تصمیم بگیرید که چگونه با اختلافات برخورد کنید، بازخوردها چگونه ارائه شوند و فرآیند بازنویسی به چه صورت باشد، به شما کمک خواهد کرد. امیدواریم بتوانید همکار هم‌سطحی پیدا کنید که آنقدر مهربان باشد که پیشنهاداتش را به شکلی ارائه دهد که برای شما سازگار باشد.

من با یک مدیر فیلمبرداری کار می‌کنم که از من خواست چند تست شخصیت‌شناسی بدهم تا سبک‌های ارتباطی و نوع خلاقیتم را بشناسد. شاید کمی عجیب به نظر برسد، اما فکر می‌کنم این روشی عالی برای شناخت بهتر یک نفر و نحوه کار اوست. حتماً لازم نیست تست مایرز-بریگز (MBTI) باشد؛ گزینه‌های دیگری مثل طراحی انسانی (Human Design) یا انیاگرام هم وجود دارند.

صرف‌نظر از نحوه شروع، وقتی وارد فرآیند خلاقانه می‌شوید، باید مطمئن شوید که فقط ایده‌ها را تخریب نمی‌کنید، بلکه راه حل ارائه می‌دهید. این موضوع در هر اتاق نویسندگان یا مشارکتی صدق می‌کند. اگر چیزی درست کار نمی‌کند، دلیلش را توضیح دهید و جایگزین پیشنهاد دهید. روش «ساندویچ تعریف» (بازخورد مثبت، نقد سازنده، و بازخورد مثبت بیشتر) می‌تواند گفتگوهای دشوار را آسان‌تر کند.

کجا همکار خود را پیدا کنیم؟

متأسفانه برای نویسندگان برنامه‌ای مثل «تیندر» وجود ندارد. خدماتی مانند Critique Partner Connection وجود دارند که سعی می‌کنند شما را برای خواندن متن و تبادل نظر با نویسندگان دیگر مرتبط کنند، اما لزوماً سرویسی برای پیدا کردن شریک دائمی نیستند. اگر بدانید کجا را بگردید، جاهای دیگری هم وجود دارد.

گروه‌های نویسندگی همچنان یکی از بهترین مکان‌ها برای یافتن شرکای بالقوه هستند. "وبر" همکار دیرینه خود را از طریق گروه نویسندگی‌اش پیدا کرد که ۱۰ سال است در آن عضویت دارد. این گروه‌ها فرصت‌های طبیعی ایجاد می‌کنند تا ببینید نویسندگان دیگر چگونه فکر می‌کنند، نقاط قوتشان چیست و آیا سلیقه‌تان با هم همخوانی دارد یا خیر.

جوامع فیلمنامه‌نویسی در ردیت (Reddit) و گروه‌های متعدد در فیس‌بوک نیز مسیرهایی برای جذب همکار هستند. من حتی در تیک‌تاک هم افراد جالبی پیدا کرده‌ام. پلتفرم‌های دیگر مثل توییتر (X فعلی) نیز می‌توانند شما را با نویسندگانی که در مراحل مشابه شغلی هستند، پیوند دهند. کلید کار، یافتن افرادی است که به این حرفه متعهد باشند و به طور منظم متن بنویسند، نه اینکه فقط درباره نوشتن حرف بزنند.

حضوری یا آنلاین؟

آیا باید به دنبال کسی در نزدیکی خود باشید یا همکاری از راه دور هم خوب است؟

در حالی که تکنولوژی مشارکت‌های راه دور را کاملاً میسر کرده است، اما پیدا کردن کسی که بتوانید در نهایت رو در رو او را ملاقات کنید، ارزشمند است. ابزارهایی مانند WriterDuet همکاری از راه دور را از همیشه آسان‌تر کرده‌اند و قابلیت‌های همزمان را ارائه می‌دهند. با این حال، اگر کسی را در فاصله مناسبی پیدا کنید، امکان کار حضوری در جلسات طوفان فکری یا حل مشکلات پیچیده داستانی را خواهید داشت.

چه چیزی باعث موفقیت مشارکت می‌شود؟

ارتباط در صدر لیست قرار دارد. قبل از اینکه حتی یک کلمه بنویسید، باید مطمئن شوید که با هم «هماهنگ» هستید. درباره سبک‌های کاری، انتظارات و نحوه برخورد با نقدها گفتگو کنید.

شما همچنین باید نقش‌ها و مسئولیت‌ها را زودتر تعیین کنید. این به معنای آن نیست که یک نفر فقط دیالوگ بنویسد و دیگری ساختار را (که خیلی کسل‌کننده است)، بلکه باید نقاط قوت یکدیگر را بشناسید. پنل ISA بر اهمیت مشارکت برابر تأکید داشت. "وبر" نسبت به بازنویسی‌های «منفی-تهاجمی» (Passive-Aggressive) هشدار داد: «صحنه‌های یکدیگر را بازنویسی نکنید و فقط مدام صحنه‌های بد برای هم نفرستید. این بدترین کار است.»

وقتی همکاری جواب نمی‌دهد

گاهی اوقات مشارکت‌ها به نتیجه نمی‌رسند و این هیچ اشکالی ندارد. نوشتن امری به شدت شخصی است و هر دو نفری با هم جفت نمی‌شوند. اگر متوجه شدید که کار با کسی بیشتر از اینکه به شما انرژی بدهد، باعث تخلیه انرژی‌تان می‌شود، یا اگر بیشتر وقتتان صرف مدیریت رابطه می‌شود تا نوشتن، شاید زمان جدایی فرا رسیده باشد. یاد بگیرید که بین اصطکاک طبیعی خلاقانه ( که می‌تواند سازنده باشد) و عدم تفاهم تمایز قائل شوید.